میخواهمت ای باغ لبریز از ترانه
می خواهمت در اشک و آواز شبانه
می بینمت در تارو پود سینه در دل
چون هرم آتش می کشی در من زبانه
می آرمت از لابه لای جان به دفتر
تادر سرود من بمانی جاودانه
می جویمت در آسمان در برگ در آب
می پرسمت از قله های بی نشانه
با یاد تو سرگشته در کوهم همیشه
آمیزه ای از شوق و اندوهم همیشه
می خواهمت ای با تو شیرین زندگانی
ای دستهایت ساقه های مهربانی
ای هستی ام را کرده چشمان تو تاراج
بخشیده بار دیگرم شور جوانی
ای برده چشمانت مرا از ظلمت خاک
تا روشنی های بلند آسمانی
پیش تو خاموشم اگر بر من نگیری
چشم تو می داند زبان بی زبانی
می خواهمت ای خوشتر از صبح بهاران
ای چشمهایت عشق را آیینه داران
ای کاش می گفتی چه می خواهد دل تو
از این دل آواره در اندوه زاران
عشق تومی پرورد در جان پر درد
شعری که ماند جاودان در روزگاران
ساقی به فریادم برس غم پرپرم کرد
چشمان او چشمان او خاکسترم کرد
دیگر گل خورشید از سرخی به زرد ست
غم در نگاه آسمان لاجوردی ست
با یاد چشمش مانده ام تنهای تنها
تنها خدا داند که تنهایی چه دردی ست
(فریدون مشیری)